Ποιός θα προστατέψει τα παιδιά; Reviewed by Momizat on . Ο τόπος µας είναι κλειστός. Τον κλείνουν οι δύο µαύρες Συµπληγάδες. Στα λιµάνια την Κυριακή σαν κατεβούµε ν’ ανασάνουµε βλέπουµε να φωτίζουνται στο ηλιόγερµα σπ Ο τόπος µας είναι κλειστός. Τον κλείνουν οι δύο µαύρες Συµπληγάδες. Στα λιµάνια την Κυριακή σαν κατεβούµε ν’ ανασάνουµε βλέπουµε να φωτίζουνται στο ηλιόγερµα σπ Rating: 0
You Are Here: Home » Η άποψή μας » Ποιός θα προστατέψει τα παιδιά;

Ποιός θα προστατέψει τα παιδιά;

Ποιός θα προστατέψει τα παιδιά;

PAIDIA-1

Ο τόπος µας είναι κλειστός. Τον κλείνουν οι δύο µαύρες Συµπληγάδες. Στα λιµάνια την Κυριακή σαν κατεβούµε ν’ ανασάνουµε βλέπουµε να φωτίζουνται στο ηλιόγερµα σπασµένα ξύλα από ταξίδια που δεν τέλειωσαν σώµατα που δεν ξέρουν πια πως ν’ αγαπήσουν.

Γιώργος Σεφέρης

 

Η µακρόχρονη παραµονή µεγάλης µερίδας των πολιτών στις ηδυπαθείς ακρογιαλιές της επικράτειας της αµεριµνησίας, προκάλεσε, ανήκεστο βλάβη, στη µνήµη τους. ∆ιαφορετικά δε µπορεί να εξηγηθεί

το φαινόµενο, στη χώρα τα χώµατα της οποίας είναι ποτισµένα από το αίµα των θυµάτων του ναζισµού, να βρίσκονται γονείς, που οικειοθελώς πηγαίνουν τα παιδιά τους στα «κατηχητικά» σχολεία ενός κόµµατος που οµνύει στη φυλετική και εθνική «καθαρότητα».

 

Η ανορθογραφία της ιστορικής συγκυρίας, η οποία εισέβαλε στην κεντρική πολιτική σκηνή, ελέω της ψήφου οργισµένων πολιτών, αλλά και µιας µερίδας άλλων, που δε διατηρούσαν ειλικρινείς σχέσεις µε το δηµοκρατικό πολίτευµα, εδώ και δεκάδες χρόνια, προκαλεί καθηµερινά το σύνολο της κοινωνίας µε τις ανιστόρητες, αντιδηµοκρατικές και ευθέως προσβλητικές ιδέες και πρακτικές, που εφαρµόζει.

 

Η δηµιουργία «κατηχητικών σχολείων» όπου ανήλικα παιδιά υπόκεινται σε συστηµατική πλύση εγκεφάλου µε ιδέες τυφλού µίσους, εγείρει και µια σειρά άλλων ζητηµάτων, που έχουν σχέση µε την προστασία των παιδιών, σύµφωνα µε τις διεθνείς συµβάσεις, τις οποίες έχει υπογράψει η χώρα και, κυρίως, τη ∆ιακήρυξη για τα δικαιώµατα του παιδιού του ΟΗΕ του 1989, την οποία επικύρωσε η χώρα µας το 1992.

 

Η τραγικότητα της εν λόγω περίπτωσης όµως δε βρίσκεται τόσο στην πράξη καθεαυτή, όσο στα αργοπορηµένα και αδύναµα αντανακλαστικά µιας ολόκληρης κοινωνίας, η οποία δείχνει να έχει λησµονήσει ή να µην έχει µάθει τίποτα από τα πικρά µαθήµατα της ιστορίας. Η ελληνική κοινωνία ναρκωµένη ακόµη από τα χρόνια της δάνειας ευηµερίας και της αµεριµνησίας µε ηµεροµηνία λέξης, παραµένει απαθής απέναντι σε ένα ορατό κίνδυνο εξανδραποδισµού της. Η καλλιέργεια χωριστών και παράλληλων δοµών, η ρητορική του µίσους που έχει να γίνει καθεστώς στις δηµόσιες αλλά και τις κρυφές δραστηριότητες αυτής της οµάδας, η εµφάνιση του φαινοµένου των «µιµητών» όπου νέοι στην µετεφηβική ηλικία εξαπολύουν πογκρόµ εναντίον των εκάστοτε στόχων, δηµιουργούν µια ατµόσφαιρα ζόφου στην κοινωνία.

 

Η κοινωνία όµως που λησµονά τα µαθήµατα της ιστορίας είναι υποχρεωµένη να τα ξαναζήσει. Οι νέες γενιές που µεγαλώνουν µε τη ρητορική µίσους, αύριο θα επινοήσουν «εσωτερικούς» εχθρούς προς εξόντωση. Την ίδια στιγµή, το µίσος διαχέεται στην κοινωνία, δηλητηριάζει κάθε ζωντανό και δηµιουργικό της ιστό, προκαλεί αλυσιδωτές αντιδράσεις οδηγώντας στην παράλυση αρχικά, και στην αποσύνθεση, στη συνέχεια, µεγάλων τµηµάτων της κοινωνίας.

 

Η χώρα σήµερα βρίσκεται µπροστά σε ένα σταυροδρόµι και καλείται να λάβει αποφάσεις που θα καθορίσουν το µέλλον των επόµενων γενεών. Η πορεία µέσα στον 21ο αιώνα δε θα είναι ούτε εύκολη, ούτε γνώριµη. Θα χρειαστεί να ανακαλύψουµε ξανά τον εαυτό µας και την κοινωνία. Θα χρειαστεί να επαναπροσδιορίσουµε τη θέση στον κόσµο, αλλά και τη σχέση µας µε αυτόν. Θα πρέπει να αντιληφθούµε έγκαιρα τα µηνύµατα, τις προκλήσεις και τις προσκλήσεις της νέας αναδυόµενης εποχής και να µετατρέψουµε ακόµη και αυτή την οργή που νιώθουµε πολύ σε δηµιουργία.

 

Για να προχωρήσουµε όµως µπροστά, για να κοιτάζουµε το µέλλον, θα πρέπει να γνωρίζουµε καλά το παρελθόν και τα πικρά µαθήµατα που µας έχουν κληροδοτήσει οι προηγούµενες γενιές. Χωρίς προγονολατρικές εκδηλώσεις, χωρίς άκριτη ιστοριοπληξία, αλλά µε νηφαλιότητα και ψυχραιµία θα πρέπει, προσεκτικά, να σκύψουµε πάνω από αυτά τα µαθήµατα. Ως κοινωνία και ως άτοµα, θα πρέπει να διδαχτούµε αλλά και να πάρουµε θέση απέναντι στην προπαγάνδα, τη ρητορική και τις εκδηλώσεις του µαύρου µίσους. Και πρέπει να το κάνουµε όσο είναι ακόµη νωρίς.

Του ∆ηµήτρη Β. Τριανταφυλλίδη

© 2011 Ζωγραφόπολις - Όλα τα νέα από τον Δήμο Ζωγράφου

Scroll to top